Astronomi sa Tokyo City University predlažu da se uz skupe svemirske teleskope koriste i fotografije astronauta snimljene komercijalnim kamerama. Jedan snimak sa misije Artemis II, nastao tokom totalnog pomračenja, otkrio je da se F-korona prostire više u sever–jug smeru nego što su pokazivali modeli. Analiza ukazuje na dodatne informacije o poreklu i raspodeli prašine u Sunčevom sistemu i poziva na standardizaciju astronautskih snimaka za naučne svrhe.
Da li fotografije astronauta sa Nikonom mogu da upotpune svemirske teleskope? Snimak Artemis II otkriva F-koronu
Credit: NASA
Umesto da se oslanja isključivo na skupe i sofisticirane svemirske teleskope, naučnici predlažu da fotografije koje astronauti naprave običnim komercijalnim fotoaparatima takođe mogu doprineti istraživanju svemira. Astronomi sa Tokyo City University u novom radu pokazuju kako je jedan takav snimak doprineo boljem razumevanju F-korone — raspršenog svetla od kosmičke prašine koje predstavlja spoljniji deo Sunčeve atmosfere.
Slika je, prema autorima rada, nastala šestog dana misije Artemis II, tokom totalnog pomračenja Sunca posmatranog sa daleke (tamne) strane Meseca. Iako identitet osobe koja je pritisnula okidač nije poznat, EXIF podaci na fotografiji ukazuju na to da je korišćen Nikon Z9 sa objektivom Nikkor 35 mm f/2D, podešavanja: 2 s, f/2, ISO 1600.
Šta je F-korona?
F-korona je slabo svetleći deo Sunčeve okoline nastao raspršenjem i emisijom svetlosti na sitnim česticama prašine u unutrašnjem delu Sunčevog sistema. Za njeno posmatranje često su potrebni retki uslovi — poput totalnog pomračenja — kada direktna svetlost Sunca ne zaslepljuje finu strukturu prašine.
Left: spread of the F corona as captured by Artemis-II / Right: spread of the F corona calculated by model | Credit: Kohji Tsumura & Ko Arimatsu /CC BY 4.0
Šta je otkriveno analizom snimka?
Analiza fotografije pokazala je da se F-korona prostire u sever–jug smeru više nego što su predviđali postojeći modeli. To daje nove smernice o raspodeli međuzvezdane i interplanetarne prašine i može pomoći pri razumevanju porekla i evolucije materijala u Sunčevom sistemu.
Autori iz Tokija ocenjuju da je ovo „primer preseka nauke i ljudske aktivnosti“, ukazujući na mogućnost da pojedinačne fotografije iz svemira, snimljene ručnim kamerama, imaju stvarnu naučnu vrednost.
Potencijal i ograničenja
Iako snimci iz ruke nemaju instrumentsku preciznost profesionalnih teleskopa, oni nude jedinstvene uglove posmatranja i relativno jeftin način prikupljanja podataka iz specifičnih i kratkotrajnih uslova (npr. pomračenja, prolaznih fenomena). Autori predlažu da bi buduće misije mogle uvesti standardizovane procedure i kalibracione protokole kako bi fotografije astronauta bile direktno upotrebljive u naučnim analizama.
Ovaj rad ne zamenjuje potrebe za složenim svemirskim instrumentima, ali jasno pokazuje da kombinacija profesionalnih teleskopa i pažljivo prikupljenih fotografija iz posada može obogatiti naše razumevanje Sunčevog okruženja.
Pomozite nam da budemo bolji.
