Analiza DNK 142 skeleta iz tri švedska groblja (10.–14. vek) pokazuje da zajedničke sahrane odraslih i dece često nisu odraz neposrednog krvnog srodstva. Mnogi parovi odraslih i dece bili su istog pola, ali genetski podaci retko su potvrdili roditeljsko‑dete veze. Istraživanje ukazuje da su na prakse sahranjivanja uticali društveni, religijski i domaćinski odnosi, dok stari DNK omogućava revidiranje ranijih arheoloških tumačenja.
DNK Menja Sliku Srednjovekovnih Grobova: Deca Često Sahranjivana Sa Nerodskim Odraslima
Photo Credit: iStock
Novo istraživanje drevnog DNK-a iz tri švedska groblja otkriva da zajedničke srednjovekovne grobnice nisu nužno odraz neposrednog krvnog srodstva. Analiza 142 skeleta pokazuje složenije društvene, verske i domaćinske veze koje su određivale ko se sahranjuje pored koga u ranohrišćanskoj Skandinaviji.
Kako su rađene analize
Istraživači su analizirali DNK skeleta iz grobalja korišćenih između 10. i 14. veka, posebno obraćajući pažnju na grobove u kojima su bili položeni po nekoliko osoba—najčešće odrasli i deca. Cilj je bio proveriti pretpostavke arheologa da takva ko-sahranjivanja predstavljaju roditelje i decu ili bliske članove porodice.
Maja Krzewińska (Stockholmski univerzitet): "Često pretpostavljamo da odrasli i deca u istom grobu predstavljaju roditelje i decu ili druge bliske članove porodice. U većini slučajeva, to nije ono što smo našli."
Ključni nalazi
Mnoga ko-sahranjivanja uparivala su odraslu osobu i dete, često istog pola (žena s devojčicom ili muškarac s dečakom), ali genetski podaci su retko pokazivali blisko biološko srodstvo između tih osoba. To ukazuje da su uzore za sahranjivanje određivali i faktori koji nisu isključivo krvni: pripadnost domaćinstvu, društveni status, verska pravila i lokalne zajedničke prakse.
Uloga hrišćanstva
Širenje hrišćanstva krajem 10. veka donelo je standardizovanije običaje—orijentaciju grobova istok‑zapad, jednostavne povoje i pravila ko može biti položen na posvećeno zemljište. Ta nova pravila verovatno su uticala na to ko je bivao sahranjen u zajedničkim grobovima, a ko je bio isključen (npr. nepokrštena deca).
Primeri i izuzeci
Studija je ipak identifikovala i jasne porodične linije koje su se prostirale kroz više generacija unutar istih grobalja. U groblju Västerhus, poznata "Lady 56" (hrišćanska hodočasnica označena školjkom povezanom sa Santiago de Compostela) povezana je genetski s rođacima sahranjenim u istom groblju kroz tri generacije.
Širi zaključci
Rezultati pokazuju da arheološka tumačenja zasnovana samo na rasporedu kostiju i predmetima u grobovima mogu biti zavaravajuća. Stari DNK omogućava direktno testiranje tih hipoteza i otkriva kompleksne društvene mreže—proširene rodbinske veze, domaćinstva, društvene i verske odnose—koji su oblikovali prakse sahranjivanja.
Zaključak: Zajedničko sahranjivanje u srednjovekovnoj Švedskoj često nije bio jednostavan izraz neposrednog krvnog srodstva, već rezultat složenih društvenih i verskih praksi čije puno razumevanje omogućava kombinacija arheologije i genetske analize.
Pomozite nam da budemo bolji.
