Tim naučnika primenom minimalno invazivnog brisanja izdvojio je DNK tragove sa renesansnih artefakata, uključujući crtež «Holy Child» i arhivska pisma povezana sa porodicom da Vinči. Neki Y-hromozomski signali ukazuju na haplogrupu unutar E1b1 / E1b1b, česta u Toskani i južnoj Evropi, ali to ne dokazuje direktno da DNK pripada Leonardu da Vinčiju. Većina izvučenih sekvenci potiče od mikroorganizama i biljaka, što pomaže u rekonstrukciji materijala i istorije čuvanja predmeta. Autori ističu potrebu za daljim istraživanjima zbog mogućnosti kontaminacije i nedostatka referentnog genoma.
Možda Otkrivena DNK Leonarda da Vinčija: Naučnici Izvukli Genetske Tragove Sa Renesansnih Dela
Scientists may have extracted Leonardo da Vinci’s DNA from Renaissance artwork for first time
Naučnici su uspeli da izdvoje veoma male tragove DNK sa renesansnih artefakata koji uključuju crtež nazvan «Holy Child» (moguće pripisan Leonardu da Vinčiju) i pisma povezana sa njegovom porodicom. Rezultati, predstavljeni u studiji na arXiv-u, ukazuju na prisustvo različitih bioloških materijala — većinom mikroorganizama i biljnih ostataka, ali i retkih ljudskih DNK signala koji uključuju muške (Y-hromozomske) markere.
Šta su naučnici uradili?
Istraživači su upotrebili minimalno invazivnu metodu brisanja površina, sličnu procedurama u muzejima, kako bi sakupili čestice kože, znoj, polen, vlakna i prašnjave ostatke bez oštećenja predmeta. Iz tih tragova izvadili su male količine DNK i sekvencirali ih da bi identifikovali poreklo molekula — bakterije, gljivice, biljke, viruse i fragmente ljudskog genetskog materijala.
A version of 'The Last Supper' by Leonardo da Vinci (AFP via Getty)
Ključni nalazi
Neki od Y-hromozomskih signala iz crteža «Holy Child» i iz pisma jednog Leonardoovog rođaka pokazuju sličnosti sa genetskom grupom povezanoj sa Toskanskom regijom. Upoređivanjem sa velikim referentnim bazama, najbliže podudaranje bilo je unutar široke linije E1b1 / E1b1b — haplogrupe koja se danas nalazi u južnoj Evropi, delovima Severne Afrike i na Bliskom istoku.
Važno: Autori napominju da ovo nije definitivni dokaz da DNK potiče od samog Leonarda da Vinčija — studija je objavljena na arXiv-u i još nije prošla vršnjačku recenziju.
Ograničenja i izazovi
Direktno potvrđivanje pripadnosti DNK Leonardu je praktično nemoguće jer ne postoje poznati potomci niti pouzdani referentni genetski uzorak. Njegov grob bio je uznemiravan početkom 19. veka, što dodatno onemogućava dobijanje verodostojnog materijala za poređenje. Pored toga, istorijski objekti akumuliraju DNK iz svoje sredine tokom vekova, pa su moderni zagađivači i naknadno rukovanje stalni faktori rizika.
Italian polymath Leonardo da Vinci (Getty)
Šta sve DNK može otkriti?
Većina izvučenih sekvenci potiče od mikroorganizama, biljaka i drugih ne-ljudskih izvora, što može pomoći da se sazna iz kojih su materijala izrađeni predmeti, kakvi su bili uslovi čuvanja, koje su konzervatorske intervencije rađene i kojom su se rukom predmeti služili. Primeri iz studije: prisustvo biljnih vrsta poput italijanske raži ili Salix spp (vrbe) ukazuje na okolinske i zanatske prakse u okolini reke Arno; jedinstveno prisustvo Citrus spp na «Holy Child» može ponuditi istorijski kontekst.
Zaključak i naredni koraci
Metoda minimalno invazivnog brisanja pokazuje da je moguće dobiti «biološke potpise istorije» iz osetljivih umetničkih dela bez njihove štete. Ipak, autori naglašavaju potrebu za dodatnim istraživanjima koja bi razdvojila signale povezane sa originalnim rukovanjem i istorijskim okolnostima od modernih kontaminacija, te za strožim protokolima verifikacije pre nego što se mogu izneti čvršće tvrde tvrdnje o poreklu DNK.
Napomena: Studija je trenutno dostupna na arXiv-u i nije prošla peer review; medijska izveštavanja (npr. Science Magazine) su istakla mogućnost ali i rezervisanost istraživača.
Pomozite nam da budemo bolji.
