Novo istraživanje objavljeno u Cell pokazuje da većina pandemijskih virusa nije imala specifične adaptacije za ljude pre izbijanja, već su bili delimično "pre-adaptirani". Genomske promene uglavnom nastaju tek nakon što virus počne održanu transmisiju među ljudima. Studija ne nalazi evolutivne dokaze da je SARS‑CoV‑2 prošao laboratorijsku selekciju, dok je H1N1 iz 1977. jedini istorijski izuzetak koji ukazuje na moguću laboratorijsku povezanost.
Većina Pandemijskih Virusa Prirodnog Porekla — 1977. H1N1 Jedini Verovatni Laboratorijski Izuzetak
Many pandemic viruses emerged naturally – but there’s one that most likely came from a lab
Novo istraživanje objavljeno u časopisu Cell ukazuje da većina pandemijskih virusa koji su prešli sa životinja na ljude nije pokazala posebne adaptacije za ljude pre izbijanja, već su bili delimično ili potpuno "pre-adaptirani" za ljudsku transmisiju. Istraživači su analizirali genomske zapise nekoliko značajnih izbijanja kako bi utvrdili da li su pre prelaska na ljude virusi prolazili kroz faze intenzivne prilagodbe.
Šta su istraživači radili
Tim predvođen Joelom Wertheimom analizirao je genomske sekvence iz više epidemija i pandemija: influence A (uključujući H1N1), Ebole, Marburg virusa, mpox-a, SARS‑CoV i SARS‑CoV‑2. Fokus je bio na periodu neposredno pre poznatih ljudskih izbijanja — mestu gde bi se eventualne "pre-izbijanje" adaptacije jasno odrazile u evolutivnom zapisu.
Glavni nalazi
Većina proučavanih virusa nije pokazala evolutivni signal koji bi ukazivao na intenzivnu adaptaciju u životinjskim rezervoarima ili laboratorijama pre prelaska na ljude. Umesto toga, merljive genomske promene uglavnom se pojavljuju tek nakon što virus počne održanu transmisiju među ljudima.
Aerial view of the P4 laboratory L on the campus of the Wuhan Institute of Virology (AFP via Getty Images)
"Iz evolucione perspektive, ne nalazimo dokaze da je SARS‑CoV‑2 bio oblikovan selekcijom u laboratoriji ili produženom evolucijom u međudomaćinu pre njegovog pojavljivanja," rekao je dr Joel Wertheim iz University of California, San Diego School of Medicine.
Autori naglašavaju da je izostanak takvog signala u genomskoj evidenciji snažan argument u prilog prirodnog zoonotskog porekla pandemije Covid‑19, i da studija predstavlja dodatni podatak protiv hipoteza o laboratorijskoj manipulaciji u tom konkretnom slučaju.
Jedan istorijski izuzetak: H1N1 iz 1977.
Iako većina slučajeva ukazuje na prirodno poreklo, istraživanje identifikuje istorijski izuzetak: reemergencija H1N1 soja 1977. godine („ruski grip“). Taj soj pojavio se gotovo neizmenjen nakon oko 20 godina odsustva — obrazac koji je teže uskladiti sa prirodnom evolucijom i koji podseća na profile virusa propagiranih u ćelijskim kulturama ili laboratorijskim životinjama.
"Naši rezultati pružaju nove molekularne dokaze koji podržavaju davno sumnjanu ideju da je H1N1 pandemija bila pokrenuta laboratorijskim sojem — moguće u kontekstu neuspelog ispitivanja vakcine," navodi dr Wertheim.
Implikacije i ograničenja
Studija nudi korisnu metodologiju za razlikovanje izbijanja verovatno prirodnog porekla od slučajeva koji mogu ukazivati na laboratorijsko propagiranje ili greške u radu. Ipak, autori ne tvrde da su svi mogući laboratorijski scenariji u potpunosti isključeni za sve događaje — već da za većinu proučavanih pandemija u genomskim zapisima nema očekivanog traga takve istorije.
Zaključak: Većina pandemijskih virusa najverovatnije potiče iz prirodnih zoonotskih prenosa, dok je H1N1 iz 1977. pev isključen slučaj koji upućuje na moguću vezu sa laboratorijskim aktivnostima.
Pomozite nam da budemo bolji.
