Godine 1958. NASA je regrutovala 11 dobrovoljaca sa Gallaudet University — kasnije poznatih kao Gallaudet Eleven — jer su njihov oštećen vestibularni sistem i otpornost na mučninu omogućili jasnija merenja uticaja nulte gravitacije. Testovi su uključivali centrifuge, letove u "Vomit Comet" avionu i 12 dana u rotirajućoj sobi. Podaci su doprineli razvoju bezbednosnih procedura za kasnije svemirske programe.
Gallaudet Eleven: Kako su 11 gluvih muškaraca 1958. pomogli NASA-i da pošalje ljude u svemir
The Gallaudet Eleven volunteer for space research.
Godine 1958. NASA je regrutovala 11 dobrovoljaca sa Gallaudet University (tada Gallaudet College) u Vašingtonu kako bi ispitanja o nultoj gravitaciji bila izvedena na ljudima koji ne doživljavaju mučninu izazvanu kretanjem. Ova grupa, kasnije poznata kao Gallaudet Eleven, dala je dragocene podatke kojima su naučnici razumeli uticaj promenjenih gravitacionih signala na ljudski organizam i razvili procedure važne za buduće svemirske letove.
Pojedinci i razlog za regrutaciju
U grupi su bili muškarci uzrasta od 25 do 48 godina: Harold Domich, Robert Greenmun, Barron Gulak, Raymond Harper, Jerald Jordan, Harry Larson, David Myers, Donald Peterson, Raymond Piper, Alvin Steele i John Zakutney. Većina je izgubila sluh u detinjstvu usled spinalne meningitisa, što je često oštetilo i vestibularni aparat u unutrašnjem uhu — faktor koji ih je činio otpornijim na mučninu izazvanu rotacijom i pomeranjem.
Eksperimenti
NASA je primenjivala više metoda da testira reakcije na promene gravitacije i orijentacije tela:
- centrifuge za simulaciju veće gravitacije,
- letovi sa promenljivom gravitacijom u poznatom avionu nazvanom "Vomit Comet" za simulaciju beztežinskog stanja,
- spora rotaciona soba prečnika 20 stopa u kojoj su neki ispitanici proveli po 12 dana zaredom (s konstantnom brzinom od 10 obrtaja u minutu),
„Njihova tela su dala NASA-i podatke potrebne da pošalje ljude u svemir,“
ovaj sažetak pojma je nedavno ponovo istakao glumac i aktivista za prava gluhih Nyle DiMarco, podsećajući na povezanost tih ranih eksperimenata sa programima Mercury, Apollo i, posredno, današnjim misijama poput Artemis II.
Odaziv i sećanje
DiMarco je objavio post koji je prikupio veliku pažnju na društvenim mrežama; objava je dobila na stotine hiljada lajkova i hiljade komentara. Porodice i institucije su potom dodatno isticale doprinos Gallaudet Eleven: članovi grupe su dobili i spomen-ploče, a neki su svoje iskustvo ponekad podelili u intervjuima ili na događajima.
Zašto je ovo važno
Podaci prikupljeni tokom ovih testova pomogli su u formulisanju protokola za selekciju i obuku astronauta, razumevanju ljudske fiziologije u uslovima mikrogravitacije i smanjenju rizika od mučnine i dezorijentacije tokom svemirskih misija. Iako je njihov doprinos dugo bio malo poznat široj javnosti, u naučnim krugovima i među istoričarima astronautike uvažava se značaj njihovih testova za razvoj svemirskih programa.
Napomena: Tekst se zasniva na objavama i arhivskim izvorima povezanima sa NASA-om i svedočenjima učesnika i članova porodica. Imena su ostala u izvornom obliku iz dostupnih izvora.
Pomozite nam da budemo bolji.
