Nova britanska studija pokazuje da ritam ljudskog smeha podseća na kikotanje velikih majmuna i da se sličnost može pratiti do zajedničkog pretka pre oko 15 miliona godina. Istraživanje je analiziralo arhivske snimke 13 velikih majmuna i snimke četvoro dece tokom igre i škakljanja, otkrivši ponavljajuće serije zvukova u pravilnim intervalima. Ipak, ljudski smeh je brži, akustički složeniji i više oblikovan društvenim kontekstom. Rad je objavljen u Communications Biology, a autori pozivaju na šira poređenja među vrstama.
Studija: Ljudi i Veliki Majmuni Kikću Slično Već Oko 15 Miliona Godina
Photo Credit: iStock
Sledeći put kad se glasno nasmejete sa prijateljima, možda čujete nešto što vuče korene iz davne prošlosti. Nova studija iz Velike Britanije pokazuje da ritam ljudskog smeha podseća na kikotanje drugih velikih majmuna — i da se ta sličnost može pratiti do zajedničkog pretka pre oko 15 miliona godina.
Istraživači su ponovo analizirali arhivske audio-snimke 13 velikih majmuna u zatočeništvu (gorile, orangutane, čimpanze i bonobe). Za ljudsku stranu poređenja koristili su snimke četvoro male dece koja su se smejala kod kuće tokom igre i dok su ih škakljali. Analiza je pokazala da se zvuci u obe grupe javljuju u serijama, s pravilnim, ponavljajućim intervalima — ritam koji autorima upućuje na zajedničke evolutivne korene, a ne na slučajnost.
"Na neki način, veoma smo slični drugim velikim majmunima jer se kikotamo na sličan način već 15 miliona godina," rekla je Chiara De Gregorio, primatolog sa Univerziteta Warwick, kako prenosi ABC News.
Rad je objavljen u časopisu Communications Biology. Autori naglašavaju i razlike: ljudski smeh je generalno brži, akustički složeniji i znatno više prilagođen društvenom kontekstu — od kratke, pristojne opuštenosti do glasnog, nekontrolisanog smeha u bliskom društvu.
Studija upoređuje ove nalaze sa drugim primerima u životinjskom svetu: na primer, pacovi ispuštaju zvuke slične smehu prilikom škakljanja, ali oni su ultrazvučni i ljudskim ušima nečujni bez specijalne opreme. Autori i nezavisni stručnjaci, uključujući Brittany Florkiewicz sa Lyon College-a, pozivaju na šira poređenja među vrstama kako bi se bolje razumele granice i preklapanja između ljudske i životinjske komunikacije.
Ograničenja: Uzorak apeskih snimaka je relativno mali i potiče iz zatočeništva, a ljudski snimci su takmički i situacioni (igra i škakljanje). To znači da su zaključci o evoluciji smeha korisni i interesantni, ali zahtevaće dodatna istraživanja sa većim i raznovrsnijim uzorcima.
Zaključak: Rezultati podržavaju ideju da su osnovni ritmički obrasci kikota drevni i deljeni među hominidima, dok su složenost i socijalna upotreba smeha kod ljudi specifičniji i razvijeniji.
Pomozite nam da budemo bolji.
