Kolumna razmatra kako Svetsko prvenstvo podstiče javnu upotrebu nacionalnih simbola i dovodi u fokus pitanje kada je patriotizam prihvatljiv, a kada sramotan. Autor ističe primere Norveške, Francuske i Egipta i kritikuje načine na koje se u Engleskoj osporava isticanje zastave Svetog Đorđa. Tekst podseća na istorijske činjenice i poziva na ponos uz pesmu Jerusalem i javno, otvoreno isticanje simbola.
Norvežani Slave Vikinge — Zašto Se Mi Stidimo Svoje Istorije?
Erling Haaland and his Norway team-mates have paid homage to their ancestors at this World Cup - David Yarrow
Kolumna razmatra kako Svetsko prvenstvo otvara vrata javnim prikazima nacionalnog identiteta i zašto su neki primeri prihvaćeni dok su drugi — posebno u Engleskoj — često predmet sramote ili kritike.
Rayan Cherki channels the fashion stylings of Napoleon Bonaparte - Matt Slocum/AP
Ponos, kontroverza i istorija na stadionu
Čak i ako niste ljubitelj fudbala, Mundijal teško da može da vam promakne. Dok neki skandali privlače negativnu pažnju, drugi momenti pokazuju kako reprezentacije svesno ističu svoje nacionalne priče. Najočigledniji primer su Norvežani i njihov javni odnos prema vikinškom nasleđu: kostimi i simbolika doneli su timu dodatnu popularnost. Kritičari podsećaju na mračnije aspekte istorije — osvajanja i pljačke — ali branitelji ideje odgovaraju da je reč o događajima pre više od hiljadu godina i o kulturnom identitetu koji danas služi kao motivacija i simbol zajedništva.
Mohamed Salah tapped into Egypt's history while celebrating victory over Australia - Hector Vivas/Getty Images
U sličnom tonu, francuski vezista Rayan Cherki je nakon pobede nad Paragvajem obukao šešir koji je podsetio na Napoleonov stil, Meksiko je u javnoj folklornoj i stadion-simbolici isticao astečko nasleđe, a Mohamed Salah je svojevremeno došao na proslavu obučен kao faraon — sve to primeri kako se istorija i sport prepliću.
Some councils see the St George's flag as 'oppressive' - Tolga Akmen/Shutterstock
Engleski problem: zašto je patriotizam neprijatna tema?
U Engleskoj je javna demonstracija "engleskosti" često politizovana. Autor kolumne kritikuje skupove lokalnih vlasti koji su označili isticanje zastave Svetog Đorđa kao "deliteljsko" ili su isticanje zabranjivali iz razloga bezbednosti. Postavlja se pitanje zašto je prihvatljivo da se u Škotskoj vijori Saltire, ili u Velsu crveni zmaj, a u Engleskoj je prikaz zastave često predmet zabrane i diskusije.
Autor ukazuje i na istorijske argumente: zastava Svetog Đorđa je bila u upotrebi još u srednjem veku, korišćena u krstaškim pohodima i među engleskim brodovima, stoga njen simbolički kontinuitet prethodi nastanku Crkve Engleske.
Multietničnost, nasleđe i argument protiv optužbi za rasizam
Kolumnista takođe podseća da je englesko društvo istorijski bilo mešavina naroda — od Juta, Angla i Saksona do kasnijih uticaja — te da primedbe o kolektivnoj „rasnoj“ inferiornosti potlačenih naroda često pojednostavljuju složene istorijske procese. Kao protutežu tvrdnjama o isključivom rasizmu, podseća se na događaje poput ponovnog dopuštanja prisustva Jevreja u Engleskoj u vreme Olivera Cromwella i na ulogu Britanaca u ukidanju ropstva i širenju demokratskih vrednosti.
Poziv na ponos (i pesmu)
Autor javno poziva navijače i igrače da se ponose svojom tradicijom: da pevaju Jerusalem (u verziji Sir Huberta Parryja koju autor smatra prikladnom), da nose zastave Svetog Đorđa i da se na tribinama raduju kao što to rade pristalice ostalih nacija. Kolumna završava prigodnim pitanjem — ko je zaista izmislio fudbal — kao lakomislenim podsetnikom da sport i identitet često idu ruku pod ruku.
Napomena urednika: Tekst je uređena verzija autorske kolumne koja iznosi subjektivno mišljenje o identitetu, istoriji i patriotizmu. Cilj je pojasniti argumente i uliti balans u tonu, bez izmene osnovnih tvrdnji izvorne kolumne.
Pomozite nam da budemo bolji.
