Tim sa Edith Cowan University otkrio je da magnetit u stenskim slojevima Zapadne Australije može generisati prirodni vodonik kada mu pristupi vrela voda. Laboratorijski testovi na 200 °C tokom 60 dana pokazali su da magnetit u prahu daje oko pet puta više vodonika po gramu nego pločasti uzorci. Rezultati ističu važnost pukotina i poroznosti za proizvodnju, dok transformacija u hematit može ograničiti dalji rast reakcije.
Otkrivena "Zlatna Ruda" Zelenog Vodonika Ispod Crvene Zemlje Australije
(1361468201/Moment/Getty Images)
Tim istraživača sa Edith Cowan University otkrio je da magnetit u stenskim ležištima Zapadne Australije može prirodno generisati značajne količine vodonika kada mu pristupi vrela voda. Nalaz, objavljen u International Journal of Hydrogen Energy (Moghanirahimi et al., 2026), pruža novi uvid u geološke uslove koji kontrolišu ovu reakciju i otvara mogućnosti za buduće izvore čiste energije.
Fluid access to magnetite through fractures and permeable rock is key to hydrogen formation, the researchers found. (Moghanirahimi et al.,Int. J. Hydrog. Energy, 2026)
Kako je sprovedeno istraživanje
Umesto bušenja, tim je izveo kontrolisane laboratorijske eksperimente u kojima su kombinovali vodu i magnetit pod povišenim pritiskom na temperaturi od 200 °C tokom 60 dana—uslove koji delimično oponašaju one u dubinskim geotermalnim sistemima. Istraživanje je uključivalo dve forme magnetita: prah i pločaste uzorke (slabovi) prikupljene sa terena.
The researchers tested magnetite in both powder and slab form. (Moghanirahimi et al.,Int. J. Hydrog. Energy, 2026)
Ključni rezultati
Eksperimenti su pokazali da:
Subscribe to ScienceAlert's free fact-checked newsletter
- Magnetit u prahu proizveo je približno pet puta više vodonika po gramu nego pločasti uzorci gram za gram.
- Pristup vode svežim mineralnim površinama—putem pukotina, pora i propusnih stena—presudan je za intenzitet proizvodnje vodonika.
- Reakcija je u značajnoj meri transformisala magnetit u hematit; ovaj novi sloj može delovati kao zaštitna barijera i ograničiti dalji kontakt vode sa magnetitom na većim vremenskim i prostornim skalama.
Implikacije za istraživanje i industriju
Rezultati sugerišu da su najperspektivnija ležišta ona sa fragmentisanim, poroznim stijenama i velikom aktivnom površinom minerala—uslovi koji omogućavaju lak protok fluida i kontinuirani pristup svežim površinama magnetita. To utiče na strategije istraživanja (fokus na pukotine i propusne zone), modelovanje zaliha i moguće metode pojačane proizvodnje vodonika.
"Proizvodnja vodonika zavisi ne samo od količine magnetita, već i od toga koliko lako voda može pristupiti novim mineralnim površinama kroz pukotine i pore," kaže Stefan Iglauer iz Edith Cowan University.
Izazovi i naredni koraci
Iako rezultati obećavaju, ostaju brojni izazovi: potvrda prisutnih rezervi na terenu kroz bušenje, procena ekonomske isplativosti vađenja i transporta, bezbednosni i ekološki rizici prilikom eksploatacije, kao i dugoročno ponašanje formiranog hematita. Potrebna su dalja istraživanja koja kombinuju terenske studije, modelovanje i skalirane eksperimente.
Autori napominju da, ukoliko se ova prirodna energija može bezbedno i isplativo otključati, Zapadna Australija bi mogla steći novu dimenziju energetske nezavisnosti i potencijalno postati značajan izvoznik niskougljeničnog vodonika.
Reference: Moghanirahimi et al., International Journal of Hydrogen Energy, 2026.
Pomozite nam da budemo bolji.
