Početkom 1990-ih NASA je poslala oko 2.500 polipa meduza na šatlu Columbia kako bi proučila razvoj čula za gravitaciju u mikrogravitaciji. Iako su se ključni kristali za detekciju gravitacije formirali u orbiti, meduze su po povratku pokazale nepravilne obrasce plivanja i simptome slične vrtoglavici. Eksperiment ne daje konačan odgovor o ljudskom razvoju u svemiru, ali sugeriše da razvoj orijentacionih sistema može zavisiti od prisustva gravitacije.
Šta Se Dogodilo Kad Je NASA Poslala Oko 2.500 Meduza U Svemir? Neočekivan Uvid U Razvoj Čula Za Gravitaciju
NASA launched jellyfish to space | ©Image Credit: Chitbhanu Singh / Unsplash
Početkom 1990-ih NASA je poslala oko 2.500 sićušnih polipa meduza (u nekim izvorima navodi se tačan broj 2.478) na svemirski šatl Columbia. Tokom devetodnevne misije astronauti su ubrzali njihov životni ciklus kako bi posmatrali kako se razvija čulo za gravitaciju u uslovima mikrogravitacije.
Eksperiment i metodologija
Polipi su bili zatvoreni u kesama sa veštačkom morskom vodom i pustili da se razvijaju u orbiti. Cilj nije bio proučavanje morskih organizama per se, već da se razume kako senzori orijentacije nastaju kada je gravitacija gotovo nepostojeća. Meduze u fazi meduze (medusa) formiraju sitne kristale kalcijum-sulfata u zvonu, koji deluju zajedno sa mikroskopskim dlačicama i funkcionišu kao senzori koji detektuju pravac gravitacije.
Rezultati
Po povratku šatla na Zemlju, u uzorku je zabeleženo približno 60.000 jedinki koje su se razvile u orbiti. Iako su kristali koji detektuju gravitaciju formirani normalno i strukturalno su izgledali uredno, meduze uzgojene u mikrogravitaciji pokazale su nepravilne i nezgrapne obrasce plivanja. Naučnici su opisali ponašanje kao ekvivalent vrtoglavice: pulsiranje i orijentacija tela bili su poremećeni u poređenju sa kontrolnom grupom koja je rasla na Zemlji.
Zašto je to važno?
Eksperiment ukazuje da čak i ako se strukture senzora gravitacije formiraju, njihova funkcionalna prilagodljivost može zavisiti od prisustva gravitacije tokom razvoja. To postavlja važno pitanje za dugoročno naseljavanje svemira: kako bi složeniji organizmi — uključujući ljude — mogli da razviju ili funkcionišu ako su rođeni i odrastaju u mikrogravitaciji?
Implikacije i ograničenja
Rezultati ne daju direktan odgovor na to šta bi se dogodilo sa ljudima rođenim u svemiru, ali upozoravaju da razvoj sistema za orijentaciju može biti osetljiv na gravitacioni podražaj. Potrebna su dalja istraživanja da bi se utvrdilo da li su ovi efekti reverzibilni, u kojoj meri i da li složeniji sisari imaju slične rizike.
Zaključak: Eksperiment s meduzama ne dokazuje sudbinu ljudskog razvoja u svemiru, ali jasno pokazuje da mikrogravitacija može promeniti kako se razvijaju osnovni senzori za orijentaciju.
Izvori: NASA, NTRS (NASA Technical Reports Server), Discover Wildlife. Originalna vest objavljena na GeekSpin.
Pomozite nam da budemo bolji.
