Studija u Sarasoti, vođena od 1970. godine, prati rezidentnu zajednicu od oko 170 delfina i poseduje bazu sa skoro 1.000 snimaka i 324 jedinke. Istraživanja potvrđuju da delfini koriste jedinstvene "potpisne" zvižduke koji funkcionišu kao imena i da su ti zvižduci vrlo stabilni tokom života. Naučnici su takođe identifikovali najmanje 20 deljenih non-potpisnih tipova zvižduka, čije funkcije (alarm, iznenađenje i dr.) trenutno ispituju putem playback eksperimenata i snimaka dronovima.
Kako delfini „govore“: nova otkrića iz dugogodišnje studije u Sarasoti, Florida
Bottlenose dolphins are social creatures that use whistles and clicks to communicate with each other.
Ljudi su oduvek bili fascinirani delfinima nosatim, od vremena grčke mitologije do savremenih istraživanja. Sistematsko proučavanje njihove komunikacije počelo je tek 1960-ih, a otkrića iz gotovo pola veka terenskog rada u Sarasoti donose dublje razumevanje kako delfini koriste zvukove da se prepoznaju i međusobno komuniciraju.
Kako je sve započelo
Istraživači kao što su John Lilly i supružnici Melba i David Caldwell uveli su rane metode snimanja i analize delfinskih zvukova. Caldwellovi su otkrili da svaki delfin najčešće koristi jedan prepoznatljiv zvižduk — tzv. potpisni zvižduk (signature whistle) — koji funkcioniše slično imenu, pomažući životinjama da održe kontakt u zamućenim vodama.
Each dolphin has distinctive markings on its dorsal fin. Experienced researchers can sometimes identify them by sight in the field, and they photograph them to confirm their identity in the lab.–Photo credit:Photo by Brookfield Zoo Chicago’s Sarasota Dolphin Research Program, taken under NMFS MMPA Scientific Research Permit
Sarasota projekat i baza podataka
Od 1970. traje saradnička studija pod vođstvom Randalla Wellsa (Sarasota Dolphin Research Program, Brookfield Zoo). Tim proučava rezidentnu zajednicu od oko 170 delfina, čije su starosti, pol i majčinske veze u velikoj meri dokumentovane. Zbog te dubine podataka istraživači imaju jedinstvenu priliku da povežu zvučne obrasce sa životnom istorijom i društvenim odnosima jedinki.
Svi snimci su organizovani u Sarasota Dolphin Whistle Database, koja sadrži skoro 1.000 snimajućih sesija i zapise o 324 jedinke. Više od polovine jedinki u bazi snimljeno je više puta, što omogućava analize stabilnosti i promena kroz vreme.
Spectrograms of signature whistles of 269 individual bottlenose dolphins recorded in Sarasota. Figure created by Frants Jensen, with sound files from Laela Sayigh
Metodologija na terenu
Tokom povremenih kratkih zdravstvenih pregleda (hvatanje i puštanje), tim privremeno postavlja usisne hidrofone (suction-cup) na melon delfina (prednji deo glave) i kontinuirano snima zvukove, uz precizne beleške o tome koja jedinka i u kom je kontekstu snimljena. To je omogućilo povezivanje konkretnih zvižduka sa poznatim pojedincima i situacijama.
Ključna otkrića
- Potpisni zvižduci su u kontekstu hvatanja i puštanja oko 85% produciranih zvižduka; lako se identifikuju pomoću spektrograma (grafici frekvencije u odnosu na vreme).
- Potpisni zvižduci su generalno izuzetno stabilni tokom životnog veka, naročito kod ženki; kod mužjaka se ponekad javlja recipročna sličnost zvižduka kod jakih socijalnih veza.
- Majke menjaju svoj potpisni zvižduk pri komunikaciji sa teladima povećanjem maksimalne frekvencije — analogno ljudskoj "motherese" praksi.
- Dokazi postoje da delfini ponekad imitiraju potpisne zvižduke odsutnih jedinki, što bi moglo ukazivati na sposobnost upućivanja na druge (referencijalna upotreba), ali ta pojava još zahteva dodatnu potvrdu.
- Otkriveno je najmanje 20 deljenih non-potpisnih tipova zvižduka — zvučni obrasci koje koriste više jedinki i koji nisu njihova „imena"; moguće funkcije uključuju alarm, iznenađenje ili druge socijalne signale.
Novi pravci i eksperimenti
Reprodukcije zvuka (playback eksperimenti) i snimanja dronovima pomažu u testiranju značenja deljenih tipova zvižduka. Jedan tip izaziva povlačenje grupe (mogući alarm), dok drugi deluje kao izraz iznenađenja. Ipak, delfinska komunikacija je kompleksna i reakcije zavise od društvenog konteksta, starosti, pola i odnosa među jedinkama.
The author listens to dolphin whistles on a boat in Sarasota. Jonathan Bird from the film ‘Call of the Dolphins’/Oceanic Research Group, Inc.
Tim planira dalje širenje kataloga deljenih zvižduka i koristiće metode veštačke inteligencije za automatsku klasifikaciju i kvantitativne analize. Cilj je prikupiti više snimaka u različitim društvenim i ekološkim kontekstima kako bi se razjasnile funkcije pojedinih zvučnih tipova.
Zaključak
Studija iz Sarasote pokazuje da su delfini sposobni za sofisticiranu akustičku komunikaciju: koriste individualne "potpisne" zvižduke kao imena, prilagođavaju ton komunikacije sa mladuncima i dele određene zvučne obrasce među više jedinki. Iako su ključna otkrića već postignuta, istraživanje nastavlja da otkriva koliko su ove signalne tradicije i socijalne interakcije kompleksne.
Ovaj članak zasnovan je na radu istraživača sa Sarasota Dolphin Research Program i prvobitno se pojavio na The Conversation.
Pomozite nam da budemo bolji.
