Nova studija UC Riverside pokazuje da lokalni hibridi medonosnih pčela u južnoj Kaliforniji imaju znatno niži intenzitet Varroa destructor — prosečno 1,26 naspram 4,83 grinje na 100 pčela kod komercijalnih kolonija. Laboratorijski testovi upućuju da su larve hibrida manje privlačne grinjama, što ukazuje na moguće genetske ili hemijske mehanizme otpornosti. Autori upozoravaju na ograničenja merenja i ne preporučuju ukidanje tretmana, ali vide potencijal za selekciju osobina koje smanjuju potrebu za hemijskim suzbijanjem.
Hibridne pčele iz južne Kalifornije drže Varroa grinje pod kontrolom — nada za pčelare
Southern California hybrid honeybees carry far fewer Varroa mites, offering clues for healthier colonies. (CREDIT: Wikimedia / CC BY-SA 4.0)
U južnoj Kaliforniji lokalna hibridna populacija medonosnih pčela nosi znatno manji teret parazita Varroa destructor u poređenju sa standardnim komercijalnim kolonijama, pokazuje nova studija Univerziteta Kalifornija, Riverside.
A Varroa mite on a developing honeybee larva inside a brood cell. (CREDIT: Genesis Chong-Echavez/UCR)
Ključni nalazi terenske studije
Istraživači su pratili 236 košnica tokom 2019–2022. i obavili ukupno 645 inspekcija. Komercijalne košnice su u proseku imale 4,83 grinje na 100 odraslih pčela, dok su kalifornijski hibridi imali 1,26 — što predstavlja 68,3% niži intenzitet grinje kod hibridnih pčela.
Researchers inspecting honeybee colonies as part of long-term monitoring of Varroa mite infestations. (CREDIT: Genesis Chong-Echavez/UCR)
Grinje su i dalje bile prisutne u obe grupe (93,8% inspekcija kod komercijalnih kolonija i 85,3% kod hibrida), ali komercijalne košnice su češće prelazile prag za tretman: 77,5% naspram 53,5% kod hibrida, sa izračunatim odnosom šansi (odds ratio) od 5,2 u korist većeg rizika kod komercijalnih kolonija.
Experimental setup for Varroa mite host-choice assays using honey bee larvae of different ages and genotypes. (A) Choice arena testing for mite attractiveness to larvae of different ages (five to eight days). (B) Two-choice assay testing mite preference between genotypes. (CREDIT: Scientific Reports)
Šta kažu laboratorijski eksperimenti
Laboratorijske probe usmerene su na privlačnost larvi u fazama pre zatvaranja ćelije — ključnom trenutku kada grinje ulaze u ćeliju da bi polože jaja. U nizu eksperimenta istraživači su izvršili 36 pokušaja i 2.560 opažanja larvi starosti pet do osam dana. Grinje su najviše bile privučene sedmodnevnim larvama, ali su komercijalne larve dosledno privlačile više grinje nego kalifornijski hibridi.
Mite intensity and prevalence in Californian hybrid and commercial honey bee colonies. (A) Mean ± SEM mite intensity per 100 adult bees by genotype. Dashed line indicates the recommended treatment threshold (3 mites per 100 bees). (B) Proportion of colonies with detectable mite infestations (mean ± SEM) by genotype. (CREDIT: Scientific Reports)
U dodatnom nizu fokusiranom na sedmodnevne larve, hibridne larve su imale značajno manju privlačnost za grinje (prosečna privlačnost 0,64 ± 0,07) i nižu verovatnoću prisustva grinje (58,3% ± 5,9%) u poređenju sa gotovo potpunim zahvatanjem komercijalnih larvi.
"Najviše me je iznenadilo što su se razlike pojavile već na nivou larvi," rekla je Genesis Chong-Echavez, prva autorka studije. "To sugeriše da mehanizam otpornosti može biti ugrađen u samoj biologiji legla."
Ograničenja i oprez
Autori naglašavaju nekoliko ograničenja: sve košnice su bile upravljane po istim pravilima tretmana (kolonije su tretirane kada su nivoi grinje prešli prag), pa rezultati odražavaju razlike u uslovima upravljanja, a ne ponašanje neliječenih kolonija na duži rok. Takođe, metoda za brojanje grinje (praškasti šećer) ima ograničenu osetljivost, pa niže mere kod hibrida mogu delimično biti posledica brojeva ispod granice detekcije. Laboratorijski eksperimenti pojednostavljuju uslove u košnici — rezultati pokazuju relativne razlike u privlačnosti, a ne apsolutno odbijanje od strane grinje.
Mogući mehanizmi i praktične implikacije
Istraživači smatraju da razliku mogu objašnjavati genetske, hemijske ili imunološke osobine legla — naročito različite emisije isparljivih jedinjenja ili sastav kutikularnih ugljovodonika. Ako se identifikuju tačna genetska ili hemijska obeležja odgovorna za manju privlačnost, ta svojstva bi mogla postati cilj selekcije i odgajanja pčela koje zahtevaju manje hemijskih tretmana.
Zaključak: Studija donosi optimističnu poruku — prirodna varijacija pčela već može sadržati osobine koje smanjuju uspeh Varroa grinje. Ipak, autori ne preporučuju ukidanje trenutnih tretmana dok se dodatno ne istraže dugoročni učinci i mehanizmi.
Rezultati su objavljeni u časopisu Scientific Reports.
Pomozite nam da budemo bolji.
