Studija Univerziteta Cornell pokazuje da otpad iz ljudi i životinja u SAD može teorijski pokriti oko 102% potreba za azotom i 50% za fosforom, ali prostorna nepoklapanja ograničavaju potpunu primenu. Analiza na nivou od ~10 km otkriva da se 37% azota i 46% fosfora može iskoristiti lokalno, dok se veći deo viškova može preusmeriti uz niske troškove. Autori preporučuju decentralizovanu preradu, bolju koordinaciju sektora i ulaganja u infrastrukturu kao put prema smanjenju zavisnosti od sintetičkih đubriva i unapređenju ekološke pravde.
Reciklirani Nutrijenti: Kako Ljudski i Stočarski Otpad Mogu Drastično Smanjiti Potrebu Za Sintetičkim Đubrivima
Manure is applied using a drag line system in this Fond du Lac County field. As fertilizer prices remain volatile and supply chains uncertain, new study says farmers may be sitting on a far larger nutrient resource than they realize - and it's closer than they think.
Istraživanje istraživača sa Univerziteta Cornell, objavljeno u časopisu Nature Sustainability, pokazuje da nutrijenti izdvojeni iz ljudskog i životinjskog otpada imaju veliki potencijal da zamene deo sintetičkih đubriva u SAD. Autori su uzeli u obzir stvarne prepreke kao što su prerada, transport i ekonomski troškovi, te ponudili praktične smernice za primenu.
Glavni nalazi: Teoretski, otpad iz ljudi i životinja u SAD mogao bi zadovoljiti približno 102% potreba za azotom i 50% potreba za fosforom u poljoprivredi. Međutim, prostorna raspodela otpada i potreba za đubrivima često se ne poklapaju — surplus nutrijenata se javlja u gusto naseljenim i stočarskim područjima, dok su deficiti u regionima kao što su Srednji Zapad i južni Great Plains.
Istraživači su mapirali izvore otpada i potrebe za nutrijentima za 15 glavnih useva na prostornoj rezoluciji od oko 10 kilometara. Analiza pokazuje da se 37% azota i 46% fosfora može iskoristiti lokalno, dok se više od polovine viška može ekonomski i ekološki opravdano preusmeriti u susedne regione.
„Ovo je problem koordinacije, a ne problem resursa“, rekao je korespondentni autor i asistent profesor Chuan Liao. „Čak i uz realna ograničenja, postoji značajna količina nutrijenata koja se može ekonomski redistribuirati da zadovolji potrebe useva.“
Zašto je ovo važno
Smanjenje zavisnosti od sintetičkih đubriva donosi višestruke koristi: manje emisija iz proizvodnje đubriva, manji rizik od zagađenja voda i veća otpornost lanca snabdevanja. Proizvodnja sintetičkih đubriva je energetski intenzivna i često zavisna od globalnih dobavljača, pa poremećaji u lancu snabdevanja mogu uticati na bezbednost hrane.
Socioekonomski i pravni aspekti
Tim je utvrdio i vezu između neravnomerne raspodele nutrijenata i društvenih nejednakosti: regioni s visokim ili niskim snabdevanjem nutrijentima često su i ekonomski ranjiviji, sa većim rizikom od nesigurnosti u hrani i lošijim zdravstvenim ishodima. Autori napominju da rešavanje toka nutrijenata može doprineti ekološkoj pravdi.
Praktična rešenja i preporuke
Autori zagovaraju decentralizovan pristup: lokalna prerada otpada i koordinacija među sektorima poljoprivrede, upravljanja otpadom i energetike. Kao primer, svinjarsko gazdinstvo okruženo poljima kukuruza moglo bi, uz adekvatnu infrastrukturu i podsticaje, snabdeti obližnja polja odgovarajućim nutrijentima.
Iako su tehnologije za izdvajanje i preradu nutrijenata razvijene, neophodni su investicije u infrastrukturu, odgovarajuće regulative i finansijski podsticaji kako bi se pristup mogao proširiti na nacionalnom nivou.
Autori i finansiranje: Studija je deo šireg programa koji istražuje globalnu upotrebljivost ljudskog i životinjskog otpada kao đubriva. Među koautorkama su Rebecca Nelson i Johannes Lehmann. Finansiranje su obezbedili National Science Foundation i USDA, uz početna sredstva iz Cornell Atkinson Center for Sustainability. Originalni tekst je objavljen na Wisconsin State Farmer.
Pomozite nam da budemo bolji.
