Biolozi sa Univerziteta Arkansas otkrili su da gradski rakuni u proseku imaju njuške kraće za 3,6% u odnosu na ruralne jedinke, prema analizi 249 fotografija sa iNaturalist. Autorka studije Raffaela Lesch smatra da to može biti rani znak procesa sličnog domesticiranju, ali nezavisni stručnjaci ističu da kraća njuška sama po sebi ne dokazuje domesticiranje. Dalja ispitivanja lobanja i poređenja ponašanja potrebna su da bi se razjasnile genetske i razvojne osnove nalaza.
Da li gradovi „domestifikuju“ rakune? Urbanim jedinkama njuške kraće za 3,6%
Novo istraživanje predvođeno biologinjom Raffaelom Lesch ukazuje da gradski rakuni u SAD imaju kraće njuške u odnosu na jedinke iz ruralnih područja — razlika iznosi oko 3,6%. Autori to tumače kao mogući rani znak procesa sličnog domesticiranju, mada su potrebne dodatne analize pre nego što se iznesu konačni zaključci.
Lesch, vanredna profesorka na Univerzitetu Arkansas u Little Rocku, počela je da razmišlja o ovoj ideji nakon slučajnog susreta s rakunom na kampusu. Inspirisani tom zapažanjem, ona i tim studenata iz klase biometrije pregledali su više od 19.000 fotografija sa platforme iNaturalist i izdvojili 249 snimaka koji su prikazivali životinju u profilu pogodnom za merenje.
Metod i nalazi
Istraživači su upotrebili softver za obradu slika da izmere dužinu njuške (od vrha nosa do suznog kanala) i ukupnu dužinu glave (od vrha nosa do mesta gde se uvo spaja sa glavom). Kada su rezultate mapirali po okruzima, utvrdili su da su njuške gradskih rakuna u proseku 3,6% kraće nego kod rakuna iz ruralnih područja. Rezultat je objavljen 2. oktobra u časopisu Frontiers in Zoology, a Lesch je navedena kao prvoautorka.
Otpad je pravi pokretač. Gde god ljudi idu, ostaje otpad. Životinje vole naš otpad — sve što treba je da podnesu naše prisustvo i da ne budu agresivne, pa da uživaju u svemu što bacimo, izjavila je Lesch.
Šta to znači — domesticiranje ili slučajna promena?
Pojam „domesticiranje“ u biologiji odnosi se na dugotrajan proces u kojem selekcija za pitomost dovodi do niza povezanih fizičkih i ponašajnih promena. Karakteristike često povezane s takvim procesom uključuju kraću njušku, manje zube, promenjenu pigmentaciju i druga obeležja koja su u literaturi poznata kao "domestication syndrome".
Međutim, stručnjaci upozoravaju da kraća njuška ne mora nužno značiti da je species na putu ka potpunom domesticiranju. Zooarheološkinja Kathryn Grossman, koja nije bila uključena u studiju, navodi da ovaj fenotip može biti sličan onome koji se viđa kod domesticiranih životinja, ali da to još ne dokazuje sam proces domesticiranja. Ona takođe ističe da mnoge vrste koje su postale domaće imaju specifične društvene strukture — čopore ili stadne hijerarhije — koje rakuni u klasičnom smislu nemaju.
Dalji koraci
Lesch planira da rezultate uporedi sa zbirkom rakunskih lobanja sa nekoliko decenija koja se čuva na univerzitetu, kao i da analizira ponašanje urbanih i ruralnih populacija kako bi utvrdila postoje li i odgovarajuće bihevioralne promene. Bez dugoročnih genetskih i razvojnih podataka, ne može se sa sigurnošću reći da li su zapažene promene početak trajnog procesa.
Ukoliko bi proces zaista tekao slično klasičnom domesticiranju, tokom milenijuma rakuni bi mogli razviti i druge karakteristike povezane s tim procesom, poput promena u ušima, boji krzna ili repu. Ipak, naučnici ističu da je trenutno reč o interesantnom, ali preliminarnom signalu koji zahteva dalja istraživanja.
Napomena o izvorima: Studiju je predvodila Raffaela Lesch; među izvorima su analiza fotografija sa iNaturalist i komentari nezavisnih stručnjaka. Tekst prilagodila i uredila Amanda Schupak (izvorni autor teksta), bez navođenja pojedinačnih medijskih izdavača.
Pomozite nam da budemo bolji.
