U udaljenim prašumama Zapadne Papue pronađene su dve vrste koje su se smatrale izumrlim pre ~6.000 godina: mali dugačkoprsti oposum i prstenasto-repati leteći klizac. Naučnici su kombinovali analize fosila, starih fotografija i uzoraka sa terenskim posetama i saradnjom s lokalnim starosedeocima iz Tambrauw i Maybrat zajednica. Oba staništa su ugrožena krčenjem šuma, pa se pokreću pravne i zaštitničke inicijative kako bi se obezbedila prava lokalnog stanovništva i očuvala biodiverzitet.
Dve „Lazarus“ Vrste Pronađene Žive U Zabačenim Prašumama Zapadne Papue
The pygmy long-fingered possum was thought to have been extinct for 6,000 years [Carlos Bocos]
Mali oposum sa jednim izuzetno dugim prstom na svakoj šapi i prstenasto-repati leteći klizac, vrste za koje se smatralo da su izumrle pre oko 6.000 godina, ponovo su otkrivene žive u udaljenim prašumama Zapadne Papue. Otkriće, koje autori opisuju kao izvanredno, objavljeno je u časopisu Records of the Australian Museum.
Patićasti dugačkoprsti oposum je prugasti torbar težine oko 200 g. Njegova najupečatljivija karakteristika je četvrti prst na svakoj šapi koji je otprilike dvostruko duži od ostalih prstiju — adaptacija koja mu pomaže da vadi larve insekata iz drveta, glavnog izvora hrane.
The newly discovered ring-tailed glider, which lives in the hollows of tall trees [Arman Muharmansyah]
Prstenasto-repati leteći klizac ima fleksibilan rep sposoban da obuhvati grane, i, slično australijskom većem glideru, živi u dupljama visokih stabala. Lokalno stanovništvo smatra ovu životinju svetom i često je ne lovi niti izgovara njeno ime.
Tim Flannery i Kris Helgen, zajedno sa istraživačima sa Univerziteta Papue i lokalnim saradnicima, rekonstruisali su identitet ovih vrsta kombinovanjem analiza decenijama starih fosila, retkih fotografija i muzeolških uzoraka, a zatim su potvrdili nalaze terenskim istraživanjima na Novoj Gvineji.
The pygmy long-fingered possum uses its elongated finger to dig out wood-boring insect larvae [Carlos Bocos]
Ključnu ulogu u otkriću odigrali su starosedeoci iz plemena Tambrauw i Maybrat: njihove tradicionalne informacije, znanje i lokalne priče pomogle su naučnicima da lociraju i potvrde prisustvo ovih retkih životinja. Rika Korain, članica Maybrat zajednice i koautorka studije, naglasila je da bez saradnje lokalnog stanovništva identifikacija ne bi bila moguća.
Ipak, staništa oba stvorenja sve su više ugrožena krčenjem šuma i sečom, upozoravaju naučnici. To je podstaklo inicijative naučnika i organizacija za zaštitu prirode da pomognu zajednicama u sticanju prava autohtonog vlasništva nad šumama kako bi se ograničila seča bez pristanka lokalnog stanovništva.
Zaštita i dalje ostaje prioritet: ovo dvostruko „vaskrsnuće“ podvlači koliko je važno očuvanje zabačenih staništa i uključivanje lokalnih zajednica u odlučivanje o upravljanju prirodom.
Pomozite nam da budemo bolji.
