Dve vrste torbara koje su bile poznate samo iz fosila više od 7.000 godina potvrđene su živima na Novoj Gvineji. Otkriveno je spajanjem fosilnih zapisa iz 1990-ih, terenskih fotografija, dva muzejска preparata i fotografija sa iNaturalist-a. Lokalno znanje zajednica u Tambrauw i Maybrat regionima bilo je ključno za identifikaciju. Otkriće naglašava ulogu muzejskih zbirki i građanske nauke u otkrivanju "Lazarus" vrsta i daje novu nadu za konzervaciju.
Dve Vrste Torbara Smatrane Izumrlim 7.000 Godina Ponovo Otkrivene Na Novoj Gvineji
Photo of Dactylonax kambuayai. Image by: Jonathon Dashper
Naučnici su potvrdili da su dve vrste torbara, bile poznate samo iz fosila više od 7.000 godina, i dalje žive na Novoj Gvineji. Otkriće je rezultat saradnje naučnika, lokalnih zajednica, muzejskih kolekcija i građanske nauke.
Koje su vrste u pitanju? Reč je o patuljastom torbašu sa dugim prstima (eng. pygmy long-fingered possum) i torbašu koji klizi sa prstenastim repom (eng. ring-tailed glider). Muzej Bishop iz Honolulu-a objavio je rezultate koji potvrđuju da su obe vrste preživele period u kom su smatrane izumrlim.
Kako je do otkrića došlo? Priča počinje još 1990-ih, kada je dr Ken Aplin identifikovao te vrste na osnovu fosilnih zuba pronađenih tokom arheoloških iskopavanja u zapadnoj Novoj Gvineji. Decenijama su ti fosili bili jedini dokaz o postojanju ovih torbara, pa su naučnici pretpostavljali da su izumrli.
Konačan preokret nastao je zahvaljujući kombinaciji nekoliko izvora dokaza: Kristofer Helgen prepoznao je torbaša koji klizi na terenskoj fotografiji i povezao ga sa Aplinovim fosilnim zapisima; istraživači su u zbirkama Univerziteta Papue Nove Gvineje pronašli dva konzervirana primerka patuljastog torbaša u tegli; a fotografije građanskog naučnika Carlosa Bocosa postavljene na platformu iNaturalist dodatno su potvrdile opstanak te vrste.
Uloga lokalnih zajednica bila je ključna. Stanovnici regiona Tambrauw i Maybrat u Zapadnom Papui poznajali su ove životinje godinama i pomogli su naučnicima u identifikaciji na osnovu znanja o ponašanju i staništu — primer kako tradicionalno znanje može dopuniti i ubrzati naučna otkrića.
Šta ovo znači za konzervaciju? Naučnici, među kojima su dr Tim Flannery iz Australian Museum i dr Kristofer Helgen iz Muzeja Bishop, ističu da je otkriće poruka nade: vrste koje su smatrane izumrlim ponekad ipak opstaju, pa se takve „drugе šanse“ mogu iskoristiti za zaštitu i očuvanje staništa. Takođe, slučaj naglašava važnost pregledanja postojećih muzejskih kolekcija i uključivanja javnosti kroz platforme poput iNaturalist.
Šira implikacija — Koliko je još vrsta klasifikovanih kao izumrle zapravo živo u teško pristupačnim oblastima? Ovaj primer sugeriše da sistematska saradnja između lokalnih zajednica, naučnika i građanske nauke može otkriti „izgubljene“ vrste i promeniti prioritete zaštite biodiverziteta.
Više informacija i zvanične objave dostupne su u izveštajima Muzeja Bishop i pratećoj naučnoj studiji.
Pomozite nam da budemo bolji.
