Dve nove studije pokazuju da satelitski podaci NASA-e, u kombinaciji sa modelima i dostupnim merenjima na terenu, mogu popuniti praznine u praćenju PM2.5 u okruzima bez monitoringa. Najveće razlike između satelitskih procena i mernih stanica primećene su u oblastima pogođenim požarima, planinskim i pustinjskim regionima ili tamo gde postoji mali broj monitorа. Autori pozivaju na veću saradnju naučnika, nevladinih organizacija i donosilaca odluka kako bi se podaci pretvorili u praktične alate za zaštitu javnog zdravlja.
Satelitski Podaci Mogu Popuniti Praznine U Praćenju PM2.5 U Okrugima Bez Monitoringa
IN SPACE - JULY 2: In this handout provided by NASA from the the Earth-orbiting International Space Station, weather system Arthur travels up the east coast of the United States in the Atlantic Ocean near Florida on July 2, 2014 in space. The robotic arm of the Space Station Remote Manipulator System or Canadarm2 is seen at upper right. According to reports, Arthur has begun moving steadily northward at around 5 kt. and the tropical storm is expected to strike the North Carolina Outer Banks over the Fourth of July holiday. (Photo by NOAA via Getty Images)Getty Images
Nova istraživanja pokazuju da podaci dobijeni sa NASA-inih satelita mogu znatno poboljšati procenu zagađenja sitnim česticama (PM2.5) u oblastima gde ne postoje zemljišne merne stanice. Dve nezavisne studije analizirale su kako satelitski proizvodi, kombinovani sa modelima i dostupnim merenjima na tlu, mogu dopuniti postojeću američku mrežu za praćenje kvaliteta vazduha.
Glavni nalazi
Autori ističu da gotovo 80% američkih okruga nema zemljišne monitore za čestično zagađenje, pa satelitski podaci mogu popuniti te praznine i omogućiti procene nivoa PM2.5 u nepokrivenim oblastima. Prva studija je razvila novu metodu za identifikaciju područja sa povišenim koncentracijama PM2.5 koristeći satelitske podatke, dok je druga istražila gde i zašto satelitske procene i merenja sa zemljišta pokazuju razlike.
Istraživanja su pokazala da su veće razlike između satelitskih procena i podataka sa zemljišnih monitora češće u okruzima pogođenim čestim požarima, u planinskim ili pustinjskim oblastima, u regionima sa malo monitorа ili u oblastima sa izuzetno niskim ili visokim nivoima zagađenja.
Ko stoji iza studija
Autori su stručnjaci za kvalitet vazduha sa University of Wisconsin–Madison, Washington University in St. Louis i American Lung Association. Studije ukazuju na to da su satelitski derivati PM2.5 već korisni u akademskim i zdravstvenim istraživanjima, ali se premalo koriste u procesima donošenja politika.
„Postoje dataset-i koji su već korišćeni u raznim zdravstvenim aplikacijama i akademskim studijama, ali kreatori politika ih retko koriste“, rekla je dr Tracey Holloway, profesorka na University of Wisconsin–Madison. „Da bismo podatke učinili korisnijim, potrebniji su direktniji dijalog i saradnja sa organizacijama koje rade na javnom zdravlju.“
Kevin Stewart, direktor za životnu sredinu u American Lung Association i koautor izveštaja, ističe da satelitski podaci mogu pomoći lokalnim donositeljima odluka da bolje zaštite zajednice. American Lung Association razmatra uključivanje satelitskih procena u izveštaj „State of the Air“ kako bi se obuhvatio kvalitet vazduha za oko 100 miliona ljudi koji žive u okruzima bez monitoringa.
„Iako su rezultati dobijeni satelitskim putem procene, korelacija sa podacima na terenu često je jaka, te nam to daje dodatni uvid tamo gde merenja nedostaju“, rekao je Stewart.
Almeta Cooper iz Moms Clean Air Force pozdravlja širenje pristupa podacima, posebno za nedovoljno snabdevena područja koja snose veći zdravstveni teret. „Proširen pristup podacima o kvalitetu vazduha osnažiće porodice informacijama potrebnim da zaštite svoje zdravlje i zahtevaju strože mere protiv zagađenja“, navela je Cooper.
Ograničenja i preporuke
Satelitske procene PM2.5 su vredne, ali nisu potpuna zamena za kvalitetna merenja na terenu. Autori preporučuju dalju saradnju naučnika, nevladinih organizacija i donosilaca odluka kako bi se proizvodi učinili korisnijim u praksi — kroz standardizovane formate, obuke i zajedničke radionice.
Zaključak: Satelitski podaci predstavljaju moćan alat za popunjavanje praznina u praćenju kvaliteta vazduha, naročito u okruzima bez monitoringa. Njihova šira primena zahteva bolju komunikaciju između naučnika i praktičara, kao i jasno navođenje ograničenja i nesigurnosti procena.
Pomozite nam da budemo bolji.
