Nova studija objavljena u Nature Communications pokazuje da je tilacin (Thylacinus cynocephalus) imao neuobičajeno veliku lubanju i dugi, tanki ril koji je više odgovarao brzim, udarnim zagrizima na manje, okretnije plenove nego hvatanju velikih životinja poput vuka. Iako postoje genetske i razvojne sličnosti sa vukovima, anatomski podaci sugerišu drugačiju funkcionalnost lubanje. Autori ističu da su istorijski mitovi o tilacinovoj opasnosti za stoku doprineli njegovom progonu i izumiranju.
Vekovna zabluda: Tilacin nije bio „vuk u prugama“ — šta otkriva njegova ogromna lubanja
The Tasmanian tiger's unusual skull suggests it snapped at smaller prey rather than overpowering livestock like a wolf. (CREDIT: Vera Weisbecker et al, Nature Communications)
Nova detaljna analiza sačuvanih lubanja izumrlog tasmanijskog tigra sugeriše da Thylacinus cynocephalus nije bio lovac na veliki plen poput vuka, već je bio građen za brze, snažne zagrize verovatno usmerene na manje i okretnije životinje.
Photographs of the thylacine and wolf with dorsal and lateral views of the cranium; Principal Components (PC) Analysis plots of PC axes 1 and 2 of the thylacine cranium. (CREDIT: Vera Weisbecker et al, Nature Communications)
Glavni zaključci
Studija, koju je predvodio Flinders University i objavljena u Nature Communications, pokazuje da je tilacin imao nesrazmerno veliku lubanju u odnosu na telo — približno veličine lubanje sivog vuka — ali sa dugačkim, tankim i relativno delikatnim rilom. Ta kombinacija ukazuje na mehaničku prednost za brze, visokoudarne zagrize, a ne za dugotrajno držanje i ugušivanje velikog ili borbenog plena.
Black and white image of a yawning thylacine at Beaumaris (now Hobart) Zoo. (CREDIT: Dr David Fleay, public domain)
Neobična anatomija
Iako je prosečna težina tilacina procenjena na oko 17 kg, njegova lubanja bila je približno veličine lubanje mnogo težih predatora. Duži, tanji vilici dozvoljavaju brže kretanje vrha čeljusti pri zatvaranju, čime se povećava udarni efekat. Istovremeno, prednji deo gornje vilice se širi oko očnjaka i formira tzv. terminalnu rosetu, dok je prostor ispod oka (infraorbitalni foramen) neuobičajeno velik — što može ukazivati na pojačanu senzibilnost njuške, ali to ostaje neizvesno.
Flinders University Professor Vera Weisbecker and thylacine snout – with models of a wolf, fox and crocodile upper jaws. (CREDIT: T Bawden / Flinders University)
Šta to znači za stil lova
Autori zaključuju da tilacin nije bio ekvivalent vuka u metodama hvatanja plena. Umesto da prime i zadrže veliki, borbeni plen, verovatnije je da su koristili serije brzih, snažnih ugriza usmerenih na manje životinje — mehaničko rešenje koje nalazimo i kod nekih krokodila i riba-grabežljivica, ali ne u celini kod nijednog živog sisara.
Distance in Procrustes shape between the thylacine and other carnivorous mammals. (CREDIT: Vera Weisbecker et al, Nature Communications)
Veza sa prethodnim istraživanjima
Ranija genomika i studije rasta lubanje (ontogeneze) su otkrile genetske i razvojne sličnosti između tilacina i vukova, ali nova anatomija pokazuje da sličnosti u rastu nisu nužno dovele do istih funkcionalnih rešenja. Drugim rečima, razvojni i genomni obrasci mogu da proizvode različite adaptacije u odraslih životinja.
Comparison of Thylacine cranial centroid size relative to the landmarked sample. (CREDIT: Vera Weisbecker et al, Nature Communications)
Istorijski i ekologški kontekst
Autori podsećaju da su tilacine dugogodišnji mitovi o štetnosti za stoku učinili metom progona, i da je zaista malo poverljivih dokaza da su prouzrokovali značajnu ekonomsku štetu. Njihovo istrebljenje je, prema istraživačima, primer posledica pogrešnih percepcija, neznanja i nedostatka poštovanja prema autohtonoj fauni.
Zaključak
Ova studija preoblikuje naš pogled na tilacina: umesto "marsupijalnog vuka", dobijamo biće sa jedinstvenom kombinacijom karakteristika — ogromnom lubanjom i brzo-udarajućim rilom — bez savremenih analogija među sisarima.
Istaknuti podaci: studija je rađena u saradnji Flinders University, University of Melbourne i Australian Museum; rad je objavljen u Nature Communications; procenjena prosečna težina tilacina ~17 kg; lubanja slične veličine kao kod sivog vuka, ali sa dugim i tankim rilom.
Pomozite nam da budemo bolji.
