U fotoeseju su prikazani timovi na Johns Hopkinsu i NIH koji koriste laserske mikroskope i fluorescentne boje da identifikuju ćelije koje pokreću autoimune bolesti. Istraživanja otkrivaju kako T‑ćelije uništavaju ćelije pankreasa u tipu 1 dijabetesa, a kako antitela u mijozitisu mogu ući u mišićne ćelije i poremetiti njihove funkcije. Dok postojeći lekovi uglavnom ublažavaju simptome, u ranoj su fazi klinička ispitivanja i laboratorijski razvoj tretmana koji ciljaju osnovne disfunkcije imunog sistema, uključujući nanočestice i lekove koji uklanjaju štetne B‑ćelije.
FOTOESEJ: Kako naučnici razotkrivaju autoimune bolesti — pogled u laboratorije koje koriste lasere, nanočestice i ciljane terapije
FOTOESEJ: Naučnici kao detektivi u borbi protiv autoimunih bolesti
U seriji fotografija iz vodećih istraživačkih laboratorija vidi se kako naučnici, poput detektiva, istrajno razotkrivaju šta pokreće autoimune bolesti i kako zaustaviti imuni sistem da napada sopstveno telo umesto da ga štiti.
Ogroman izazov: Prema najnovijem brojanju Nacionalnih instituta za zdravlje (NIH), postoji oko 140 autoimunih bolesti koje pogađaju desetine miliona ljudi širom sveta. Razumevanje tih bolesti zahteva vreme, istrajnost i sofisticiranu tehnologiju koja omogućava da se „osumnjičeni“ uopšte vide.
Istraživači koriste laserske mikroskope i jarke fluorescentne boje za razlikovanje problematičnih ćelija od normalnih. U laboratoriji biomedicinskog inženjeringa na Johns Hopkins univerzitetu, naučnici posmatraju ćelije pankreasa miševa na ekranu: crveno obeležava T‑ćelije koje napadaju beta ćelije koje proizvode insulin, dok žuto označava tzv. „mirotvorne“ ćelije koje bi trebalo da ublaže autoimune reakcije, ali su često brojčano nadjačane.
Drugi ključni akter su B‑ćelije, koje proizvode antitela koja ponekad pogrešno prepoznaju sopstveno tkivo kao pretnju. Na NIH, dr Iago Pinal‑Fernandez proučava mijozitis — relativno slabo shvaćen skup bolesti koje slabe mišiće. Njegova istraživanja pokazuju da antitela ne moraju samo da se vežu za površinu mišićnih ćelija: mogu ući u ćeliju i poremetiti njene unutarćelijske procese, što pomaže da se objasne varijacije u simptomima.
„Kad sam počinjao, nije se znalo ništa o tipu autoimune bolesti kojim se bavimo. Sada konačno možemo pacijentima reći: ‚Imate ovu bolest i ovo je mehanizam bolesti‘“, kaže dr Pinal‑Fernandez.
U drugom NIH laboratoriju, tim dr Mariane Kaplan istražuje osnovne uzroke lupusa i drugih autoimunih poremećaja — zašto imuni sistem ponekad plane i zašto su žene češće pogođene. Današnje terapije najčešće ublažavaju simptome, ali ne rešavaju izvorni problem.
Dobra vest: u ranim kliničkim ispitivanjima pojavljuju se tretmani koji ciljaju na disfunkcionalne imunološke puteve, a u laboratorijama se razvijaju nove strategije koje bi jednog dana mogle postati lekovi. Na Johns Hopkinsu rade na terapiji zasnovanoj na nanočesticama koja bi trebalo da smanji aktivnost pankreasa‑napadačkih T‑ćelija i da poveća broj „mirotvornih“ ćelija. U drugim laboratorijama razvijaju se precizni lekovi za reumatoidni artritis, lupus i druge bolesti koje su pokrenute štetnim B‑ćelijama — lekovi koji ciljano prepoznaju i uklanjaju te „loše“ B‑ćelije.
Šta to znači za pacijente? Napredak u tehnologiji snimanja i molekularnoj biologiji omogućava bolje dijagnostikovanje, razumevanje mehanizama bolesti i razvoj ciljanih terapija koje bi mogle da smanje nuspojave i leče osnovni uzrok, a ne samo simptome.
Napomena: Ovaj fotoesej je kuriran od strane urednika fotografija Associated Pressa. The Associated Press Health and Science Department prima podršku od Howard Hughes Medical Institute’s Department of Science Education i Robert Wood Johnson Foundation; AP je isključivo odgovoran za sav sadržaj.
Pomozite nam da budemo bolji.
