Tim iz projekta Leonardo da Vinci DNA Project analizirao je bris sa crteža „Holy Child” i pisma rođaka, otkrivši Y‑hromozomne sekvence iz haplogrupe E1b1b koje ukazuju na toskansko poreklo. Oko 99% izvađenog DNK bilo je ne‑ljudskog porekla, među kojima su tragovi Citrus sinensis i Plasmodium, što odgovara istorijskom kontekstu Toskane. Iako rezultati sugerišu da uzorci iz crteža i pisama potiču iz iste porodične linije, autori naglašavaju da su potrebna dodatna uzorkovanja pre potvrde da je u pitanju DNK samog Leonarda.
Mogući DNK Leonarda da Vinčija: Istraživači Pronašli Y‑Hromozomne Fragmente Povezane Sa Toskanskim Poreklom
Presumed portrait of Leonardo da Vinci (1452-1519), by an Unknown Artist. The painting hangs in the Uffizi Gallery in Florence, Italy.
Tim istraživača iz Leonardo da Vinci DNA Project objavio je rezultate analize bioloških tragova uzetih sa crteža u crvenoj kredi pod nazivom „Holy Child” i iz pisama pripisanih rođacima Leonarda da Vinčija. Rezultati, predstavljeni u preprint radu na serveru bioRxiv, ukazuju na prisustvo fragmenata ljudskog Y‑hromozoma koji pripadaju haplogrupi E1b1b — liniji povezanoj sa Toskanom, regionom rođenja Leonarda.
This table depicts “Holy Child,” a letter from da Vinci’s descendants, and two other non-da Vinci art pieces from a similar period that were all swabbed for genetic material.Image: Leonardo da Vinci DNA Project at the J. Craig Venter Institute
Metode
Istraživači su u aprilu 2024. uzeli minimalno invazivne briseve sa površine crteža kako bi prikupili što više bioloških tragova bez oštećenja dela. Uzorci su podvrgnuti shotgun sekvenciranju, koje istovremeno čita sav genetski materijal iz uzorka. Kao kontrolu, tim je uporedio rezultate sa privatnim genetskim zapisom Freda Klajna (davalac 23andMe) kako bi eliminisao savremene izvore kontaminacije.
The supposed tomb of Leonardo da Vinci in Saint-Hubert Chapel in Amboise, France.Image: Claudev8 CC by 3.0.
Rezultati
Većina izvučenog materijala — oko 99% — bila je ne‑ljudskog porekla (bakterije, gljivice, biljni ostaci). Među njima su pronađene sekvence koje odgovaraju Citrus sinensis (slatka narandža) i fragmenti Plasmodium parazita, što odgovara istorijskom i ekološkom kontekstu Toskane iz da Vinčijevog doba. Ljudski Y‑hromozomni segmenti iz crteža i iz pisama svrstavani su u haplogrupu E1b1b, što sugeriše zajedničko porodično poreklo.
da Vinci’s anatomical study of the arm (c. 1510).Image:Public Domain.
„Ovi podaci pokazuju i mogućnosti i ograničenja kombinovanja metagenomike i analize ljudskih DNK markera u nauci o kulturnom nasleđu,” pišu autori rada. „Međutim, ne možemo još potvrditi da je reč o lozi samog Leonarda.”
Ograničenja i dalji koraci
Iako su nalazi obećavajući, autori naglašavaju da su ograničeni mogućnošću istorijske kontaminacije: stotine ruku tokom proteklih 500 godina mogle su ostaviti genetske tragove. Podaci su iz preprint rada (još neproverenog recenzijom) i zahtevaju dodatno, šire uzorkovanje drugih Leonardovih crteža, pisama i potencijalnih potomaka kako bi se povećala sigurnost zaključaka.
Presumed self-portrait of Leonardo da Vinci (c. 1510). Royal Library of Oxfordshire.Image: Public Domain.
Moguće implikacije
Ako se uspe konačno rekonstruisati Leonardov genom, to bi moglo pomoći u određivanju fizičkih karakteristika (boja očiju, kose, visina), ali i u istraživanju hipotetičkih predispozicija koje se pominju u literaturi (npr. pojačana vizuelna obrada). Metod bi takođe mogao postati dodatni alat pri autentifikaciji umetničkih dela i smanjenju umetničkih prevara.
Zaključak: Studija donosi snažne indikacije da su pronađeni Y‑hromozomni markeri povezani sa toskanskim poreklom, ali za konačnu potvrdu da su u pitanju Leonardovi genetski fragmenti potrebna su dodatna uzorkovanja i nezavisna verifikacija.
Pomozite nam da budemo bolji.
