Novo istraživanje u Nature Geoscience otkriva aktivnu zajednicu eukariotskih mikroba u hipersalinoj brini ispod Blood Falls‑a na Taylorovom glečeru. Tim UCSD‑a analizirao je 167 uzoraka i koristio okruženjsku RNK da identifikuje transkripcijski aktivne vrste. Pronađeni su diatomeji, dinoflagelati, haptofići i ciliati koji se genetski razlikuju od modernih morskih rođaka, što ukazuje na dugu izolaciju i mogućnost da su potomci drevne morske zajednice.
Drevni živi relikti ispod Blood Falls‑a: Aktivna zajednica eukariota stara najmanje 1,5 miliona godina
Blood Falls is one of the strangest landmarks in Antarctica. (National Science Foundation/Peter Rejcek)
Blood Falls je jedan od najneobičnijih prirodnih fenomena Antarktika: iz podnožja Taylorovog glečera curi krvavo‑crveni tok koji boji led i jezero Bonney. Boju mu daje gvožđe rastvoreno u hipersalinoj brini koja oksidiše na kontaktnom vazduhu. Nova studija objavljena u Nature Geoscience otkriva da ispod glečera ne postoji samo hemijski spektakl — već i živa, dugo izolovana zajednica eukariotskih mikroba.
Members of the research team collecting samples at Blood Falls. (Bryan Minnear)
Šta su istraživači pronašli
Tim predvođen mikrobiološkinjom Angelom Zoumplis (UC San Diego) prikupio je 167 uzoraka iz toka Blood Falls, okolnih sedimenata, leda, mulja i morskih staništa u regionu McMurdo Dry Valleys. Korišćenjem analize okruženjske RNK (eRNK) istraživači su mogli da izdvoje organizme koji su stvarno metabolistički aktivni od onih koji su tu samo kao genetski ostaci.
Blood Falls seeps from beneath Taylor Glacier and flows into Lake Bonney. (Zoumplis et al.,Nat. Geosci., 2026)
Rezultat je otkriće koncentrisane, transkripcijski aktivne zajednice morskih eukariota — među kojima su diatomeji, dinoflagelati, haptofići i ciliati — koja živi u hipersalinoj brini ispod glečera. Mnogi od pronađenih taksona genetski se razlikuju od svojih suvremenih morskih rođaka, što upućuje na dugu izolaciju i evolutivno odvajanje.
Red mud and sediment at the base of Blood Falls. (Zoumplis et al.,Nat. Geosci., 2026)
Kako su opstali?
Istraživači pretpostavljaju da je hipersalina brina služila kao ključno utočište: so snižava tačku smrzavanja vode, pa su džepovi tečne vode mogli opstati i dok se okolina zamrzavala pod rastućim ledenim pokrovom. Dodatno, neke vrste verovatno imaju adaptacije na visoki nivo saliniteta, dok druge mogu prelaziti u stanje dormancije tokom nepovoljnih perioda, a zatim se ponovo aktivirati.
Subscribe to ScienceAlert's free fact-checked newsletter
„Ističući ovo područje kao jedinstveno utočište drevnih linija,“ pišu autori, „ova studija postavlja temelje za budući rad o tome kako reliktni ekosistemi osvetljavaju prošle promene okoline i buduću ranjivost polarnih regiona.“
Zašto je ovo važno
Ako je tumačenje istraživača tačno, Blood Falls čuva žive potomke ekosistema koji je postojao pre formiranja modernog antarktičkog ledenog pokrivača i koji je ostao u relativno nepromenjenom stanju tokom miliona godina. To omogućava naučnicima da ispituju ne samo fosilne tragove, već i jedinke čiji preci su zaista živeli u tom drevnom okruženju — važan uvid u istoriju klime, evolucije i granica života u ekstremnim uslovima.
Publikacija: Nature Geoscience (2026). Vodeći autor: Angela Zoumplis (UC San Diego). Uzorci: 167. Metod: analiza okruženjske RNK.
Pomozite nam da budemo bolji.
