Novo istraživanje Buck instituta pokazuje da kratkotrajni boravak u svemiru može privremeno ubrzati epigenetski uzrast astronauta gotovo dve godine, ali da se ovaj efekat brzo poništava po povratku na Zemlju. Studija je zasnovana na analizama 32 metilaciona sata i uzorcima krvi četiri člana posade misije Axiom-2. Nalazi upućuju na postojanje intrinzičnih faktora pomlađivanja koje vredi dalje proučavati radi zaštite zdravlja astronauta i šire populacije.
Svemirski Let Privremeno Ubrzava Starenje: Novo Istraživanje Otkriva Reversibilni Efekat
An illustration of an astronaut on an alien planet.(Nautilus)
Telа astronautа trpe mnogo više stresa od same sile ubrzanja pri poletanju: mikrogravitacija, kosmičko zračenje, poremećaji biološkog sata i drugi nevidljivi faktori utiču na organizam svemirskih putnika. Novo istraživanje rasvetljava kako ti faktori mogu privremeno ubrzati epigenetsko starenje—ali i kako se taj efekat najčešće poništava po povratku na Zemlju.
Naučnici David Furman i Matias Fuentealba iz Buck instituta uzeli su uzorke krvi od četiri astronauta pre, tokom i nakon desetodnevne misije Axiom-2 na niskoj orbiti. U saradnji sa laboratorijama u Njujorku i Saudijskoj Arabiji razvili su indeks nazvan Epigenetic Age Acceleration (EAA) kako bi kvantifikovali promene u metilaciji DNK i drugim merljivim indikatorima biološkog uzrasta. Rezultati su objavljeni u časopisu Aging Cell.
Glavni nalazi
Analizom 32 različita metilaciona sata tim je utvrdio da je epigenetski uzrast astronauta do sedmog dana misije porastao skoro dve godine. Međutim, već nakon povratka na Zemlju pokazalo se brzo vraćanje na pre-flight vrednosti; kod mlađih članova posade zabeležen je i pad biološkog uzrasta ispod preletačkih vrednosti.
„Ovi rezultati ukazuju na mogućnost da ljudi poseduju intrinzične faktore pomlađivanja koji mogu da kontriraju stresore koji ubrzavaju starenje“, izjavio je Furman.
Zašto je ovo važno
Studija sugeriše da izlaganje svemirskim uslovima može poslužiti kao kontrolisani model za proučavanje mehanizama starenja i sistema za oporavak. Identifikacija tih „pomlađujućih“ faktora mogla bi dovesti do mera koje štite zdravlje astronauta tokom dužih misija—i potencijalno primena takvih saznanja na stanovništvo na Zemlji.
Ograničenja i dalji koraci
Važno je naglasiti da se radi o malom uzorku (četiri astronauta) i kratkotrajnoj misiji, pa su potrebne šire i dugotrajnije studije da bi se potvrdili ovi nalazi. Furman i saradnici trenutno proučavaju efekte mikrogravitacije na ćelije srca, mozga i imunog sistema u laboratorijskim uslovima, sa ciljem razumevanja mehanizama koji stoje iza oporavka i potencijalne zaštite.
Rezultati otvaraju perspektivu da se u budućnosti razvoj protokola i terapija usmeri ka jačanju prirodnih mehanizama obnove, kako za astronaute tako i za opštu populaciju koja se suočava sa efekte nezaustavljivog starenja.
Pomozite nam da budemo bolji.
