Studija u Earth's Future upozorava da bi do 2050. milioni najsiromašnijih mogli trošiti blizu polovinu prihoda na hranu. Istraživači su koristili GCAM model i analizirali 3.735 izvodljivih scenarija uzimajući u obzir energiju, vodu, zemljište i socioekonomske faktore. Najveći teret predviđa se za delove Afrike; dekarbonizacione mere mogu, u nekim scenarijima, dodatno podići cene hrane. Autori pozivaju na integrisane politike koje povezuju klimatske ciljeve i socijalnu zaštitu.
Milioni Mogu Trošiti Polovinu Prihoda Na Hranu Do 2050. — Naučnici Upozoravaju
(Towfiqu barbhuiya/Unsplash)
Za mnoge ljude širom sveta obezbeđivanje hrane postaje sve teže. Nova studija objavljena u časopisu Earth's Future upozorava da bi, ukoliko se ostvare brojni faktori iz modela, milioni najsiromašnijih mogli do 2050. trošiti oko 50% svojih prihoda samo na hranu.
Food costs could swallow 50 percent of income for millions of people by 2050. (PeopleImages/iStock/Getty Images Plus)
Šta su istraživači radili?
Tim istraživača, predvođen Jennifer Morris (MIT) i Gi Joo Kim (Tulane University), koristio je Global Change Analysis Model (GCAM) kako bi simulirao kako se energija, voda, zemljište, socioekonomija i sistemi Zemlje ko‑evoluiraju. Model obuhvata 32 geopolitičke regije, a unutar svake su stanovništvo podelili na 10 podgrupa po prihodima.
Projections of global resource scarcity, with darker colors representing higher burden or greater scarcity. (Kim et al.,Earth's Future, 2026)
Ključni rezultati
- Iz GCAM-a je proizašlo 3.735 izvodljivih scenarija koji pokrivaju širok spektar budućih uslova.
- U medijanim projekcijama, najsiromašnijih 10% stanovništva u Zapadnoj, Istočnoj i Južnoj Africi mogli bi do 2050. izdvajati približno 48,4%, 42,5% i 49,6% prihoda na hranu.
- Raspon mogućih posledica je izuzetno širok: na primer, za najniže prihodne grupe u Zapadnoj Africi teret hrane može varirati od 18,5% do 77,5%, dok regionalni prosek prikriva tu variabilnost (5,4%–24%).
Zašto se ovo događa?
Istraživači navode da su glavni faktori kombinacija niskih prihoda, visokih cena hrane i promena u upotrebi zemljišta. U scenarijima gde se deo zemljišta izdvaja za dekarbonizacione mere — poput bioloških useva i pošumljavanja — može doći do povećanja cena hrane jer se smanjuje zemljište dostupno za proizvodnju hrane.
Subscribe to ScienceAlert's free fact-checked newsletter
"Sve što zauzima polovinu vašeg prihoda može biti destabilizujuće za ceo život," kaže Jennifer Morris.
Autori naglašavaju da nema jednog jedinog uzroka: prihodi, regionalni uslovi, politika korišćenja zemljišta, energetski sistemi, dostupnost vode i ponašanje potrošača zajednički oblikuju rizike.
Širi rizici: energija i voda
Poskupljenja i pritisci nisu ograničeni samo na hranu. U regionima kao što su Bliski istok i Južna Afrika model predviđa veće troškove energije zbog porasta potražnje za rashlađivanjem i oslanjanja na fosilna goriva. U Južnoj Aziji, na Bliskom istoku i Severnoj Africi, brzi rast stanovništva i intenzivno crpljenje podzemnih voda nagoveštavaju ozbiljne probleme s vodosnabdevanjem.
Šta autori preporučuju?
Istraživači pozivaju na integrisane politike koje istovremeno uzimaju u obzir klimatske ciljeve i socijalnu zaštitu — na primer, mere dekarbonizacije treba planirati tako da ne dovedu do nepodnošljivih posledica za najsiromašnije grupe. Napominju da njihove projekcije ne predstavljaju predviđanje jedne najverovatnije budućnosti, već mapu mogućih ishoda koja može pomoći donositeljima politika.
Rezultati su objavljeni u časopisu Earth's Future.
Pomozite nam da budemo bolji.
