Studija objavljena u Journal of Neurotrauma pokazuje da deca sa traumatskom povredom mozga imaju niži nivo metilacije DNK u genu BDNF već ~30 sati nakon povrede, u poređenju sa decom bez povrede glave. Promene u metilaciji nisu bile povezane sa uobičajenim kliničkim pokazateljima težine povrede, što upućuje na skrivena ćelijska odgovaranja. Epigenetski markeri bi mogli pomoći u personalizaciji praćenja i rehabilitacije, ali su potrebna dalja istraživanja.
Epigenetski Trag U Krvi Otkriva Kako Se Deca Oporavljaju Nakon Povrede Mozga — Put Ka Personalizovanom Lečenju
Novi biološki signal u krvi može pomoći lekarima i istraživačima da bolje razumeju kako deca na ćelijskom nivou reaguju na traumatske povrede mozga, pokazuje istraživanje objavljeno u Journal of Neurotrauma.
Zašto je ovo važno
Klinika sada uglavnom procenjuje povrede mozga na osnovu simptoma, snimaka i kliničkih testova, ali ti alati ne govore kako ćelije u telu reaguju na povredu. Kod dece, čiji se mozak još razvija, rana povreda može poremetiti razvoj i dovesti do dugoročnih problema u pamćenju, pažnji i ponašanju. Epigenetski markeri u krvi mogu popuniti tu prazninu i ukazati ko ima veću potrebu za ciljanim praćenjem i rehabilitacijom.
Kako je istraživanje sprovedeno
U studiju su uključena skoro 300 dece lečena u UPMC Children’s Hospital of Pittsburgh. Od toga je 189 dece imalo traumatsku povredu mozga (TBI) koja je zahtevala makar jednu noć hospitalizacije; kontrolnu grupu činila su deca sa prelomenim kostima, ali bez povrede glave. Uzorci krvi uzimani su u bolnici (u proseku ~30 sati nakon povrede), zatim ponovo posle 6 i 12 meseci.
Šta su otkrili
Istraživači su merili metilaciju DNK u genu BDNF (brain-derived neurotrophic factor), ključnom za razvoj i oporavak mozga. Deca sa traumatskom povredom mozga pokazala su niže nivoe metilacije u ovom genu već otprilike 30 sati nakon povrede, u poređenju sa decom bez povrede glave. Bitno je da te epigenetske razlike nisu korelisale sa uobičajenim kliničkim merama težine povrede (npr. snimci, procene svesti), što znači da dva pacijenta koji klinički deluju slično mogu imati vrlo različite ćelijske odgovore.
Implikacije i dalji koraci
Ovi rezultati ukazuju da epigenetski signali poput metilacije DNK mogu otkriti aspekte reakcije na povredu koje sadašnje kliničke metode previdе. To otvara mogućnost razvoja preciznijeg praćenja i individualizovanih planova rehabilitacije. Trenutno istraživački timovi, uključujući autore studije, ispituju obrasce metilacije preko celog genoma kako bi utvrdili povezanost sa dugoročnim ishodima kod dece nakon TBI.
Ograničenja
Iako su rani rezultati obećavajući, još nije dokazano da promene u metilaciji direktno uzrokuju promene u kognitivnim funkcijama. Potrebne su veće i duže studije koje će povezati epigenetske promene sa specifičnim kliničkim ishodima i odgovorom na tretman.
Izvor: Rad objavljen u Journal of Neurotrauma. Tekst je preuzет iz The Conversation.
Autori i finansiranje: Lacey W. Heinsberg i Amery Treble-Barna (University of Pittsburgh). Autori prijavljuju finansiranje od National Institutes of Health.
Pomozite nam da budemo bolji.
