Nova studija sa Yamaguchi University sugeriše da razlika u građi kičme objašnjava zašto mačke sleću na noge: vrlo fleksibilan grudni deo omogućava brzokret, dok lumbalni deo deluje kao stabilizator. Istraživanje je kombinovalo analizu pet leševa i snimke dve žive mačke, a nalazi imaju primenu u veterini i robotici. Autori napominju da mačke verovatno koriste kombinaciju mehanizama u zavisnosti od okolnosti.
Zašto mačke uvek sleću na noge? Nova studija otkriva ulogu kičme
Japanese researchers believe the answer to felines’ acrobatic prowess may lie in their spines - iStockphoto
Zašto mačke gotovo uvek sleću na noge ostaje jedno od najzanimljivijih pitanja iz sveta kućnih ljubimaca. Nova studija japanskih naučnika sa Yamaguchi University baca novo svetlo na ovaj fenomen i ukazuje na ključnu ulogu građe kičme.
Šta su istraživači uradili
Tim je analizirao kičme pet mačjih leševa i snimio padove dve žive mačke visokobrzinskim kamerama. Istraživači su podelili kičmu na dva dela i pratile su kretanje ramena i kukova kako bi rekonstruisali trenutke rotacije tokom pada.
Glavni nalazi
Ispitivanje leševa je pokazalo da je grudni (thoracic) deo kičme izuzetno fleksibilan i može da se zakrene više od 45 stepeni uz minimalan otpor. Suprotno tome, lumbalni deo je čvršći i teži te funkcioniše kao stabilizator. U snimcima živih životinja primetno je da se prednji deo tela okreće prvi, dok zadnji deo sledi za delić sekunde, što omogućava da mačka bezbedno ispravi položaj pre udara.
Reflecting the longevity of the mystery surrounding how cats always land on their feet, an image first published in 1895 shows the positions of a falling feline - Digital Vision Vectors
Teorije i tumačenja
Rezultati podržavaju tzv. "tuck and turn" teoriju: mačka privlači prednje noge uz telo i brzo rotira gornji deo, dok zadnji deo naknadno usklađuje položaj. Ipak, autori i nezavisni stručnjaci, poput dr Grega Gbura, naglašavaju da se u praksi verovatno koristi kombinacija više mehanizama, zavisno od visine, brzine i položaja pri padu.
Dr Greg Gbur: Rad je jedan od prvih koji detaljno prikazuje fleksibilnost gornjeg dela kičme i može pomoći pri razumevanju granica pokretljivosti i lečenju kod starijih životinja.
Praktične implikacije
Autori navode da saznanja mogu doprineti veterinarskoj praksi pri tretmanu povreda kičme, ali i inženjeringu — naročito u dizajnu robota koji bi trebalo da izdrže padove i samoispravljaju se. Ova interdisciplinarna primena pokazuje kako osnovna biomehanička istraživanja mogu imati širi uticaj.
Zaključak: Mačja sposobnost da sleće na noge delom je proizvod vrlo fleksibilnog grudnog dela kičme koji omogućava brz, kontrolisan start rotacije, dok lumbalni deo deluje kao stabilizator. Iako studija favorizuje "tuck and turn" model, kombinacija mehanizama ostaje verovatna.
Pomozite nam da budemo bolji.
